Arti-lid Hans Landsaat (1935 – 2026)

In memoriam

Arti-lid Hans Landsaat (1935 – 2026)

De Wombat was Hans’ lievelingsdier, een buidelknaagdier dat in de zo inspirerende Australische natuur leeft. Karaktertrekken en de overlevingsdrift van dit speciale knuffelachtige dier brachten diepe bewondering bij Hans teweeg.

Hans was onze voorzitter van een Arti-interimbestuur in de periode 1992 tot en met 1994. Hij was gevraagd om deze rol tijdelijk op zich te nemen, met de opdracht om een bestuur samen te stellen met hoofdzakelijk nieuwe bestuursleden. Het moest een bestuur worden dat in de toen heersende roerige Arti-tijden Arti in een overzichtelijker en financieel beter vaarwater zou brengen.

Hij bleek de juiste persoon te zijn voor deze moeilijke klus: de rust zelve, met een goed en getraind oog voor het geheel en voor het detail. Een mens warm van inborst, die met zijn soft-power charisma eenieder wist te inspireren en te motiveren om voor Arti het beste uit zichzelf te halen.

Een fijn mens. Hij nam de tijd om te luisteren, zowel naar de leden als naar het personeel, en niet alleen om problemen aan te horen maar ook om te vragen hoe het met je ging. Begaan was hij van hart en rede.

Op de bestuursvergaderingen moesten ook minder prettige besluiten worden genomen; die horen erbij als men in het bestuur zitting heeft. Als de emoties tussen bestuursleden opliepen en men moeilijk tot consensus kwam, dan had Hans de vrijheid van geest om uit het niets iets te vertellen over wat zijn geliefde Wombat voor een bijzonder dier is. Intussen kwam iedereen dan even tot rust, waarna zijn bekende woorden volgden: “en nu weer naar het agendapunt om dit goed en doordacht af te kunnen ronden”.

Ook gebeurde het dat Hans de bestuursvergadering of de ALV vóór agendapunt 1 begon met het voordragen van een gedicht.

Dat schepte direct een band waarvoor wij met z’n allen Arti zijn, daar waar de verbeelding de mogelijkheid moet hebben te worden.

Aan de Arti-borreltafel kwamen ook zijn prachtige reisverhalen in geuren en kleuren tot leven. Samen met zijn grote liefde Joanna reisde hij menigmaal door het wijds, lege en ongenaakbare woestijnlandschap van Australië. Dit bracht hem in vervoering: het licht, de kleuren, de vergezichten, de geuren, de planten en dieren die in deze onmetelijke vlaktes voorkomen.

Hetzelfde geldt voor de Nederlandse wadden en het Hollandse polderlandschap, waar de horizon, de luchten en de weiden, wegen, tunnels en bruggen opvallende elementen zijn. Voor hem een grote onuitputtelijke inspiratiebron, die hij later in zijn georganiseerde atelier omzette in kunstwerken: schilderijen, zeefdrukken, kunstenaarsmappen en publicaties, waarin zijn liefde voor het landschap tot verbeelding wordt gebracht.

Hans was een bescheiden man met daden. Hij hield er niet van om op de voorgrond te staan of in het zonnetje gezet te worden. Zijn bestuur heeft destijds in een korte periode Arti financieel weer op de rails gekregen en inhoudelijk toekomstgericht gemaakt.

Bescheidenheid heeft hem ervan weerhouden om in te stemmen vereeuwigd te worden op een van de verenigingsborden in het monumentale trapportaal. Hij vond dat het al een eer genoeg was om te mogen dienen als lid (sinds 1974), als bestuurslid en als voorzitter van een vereniging van vakbroeders.

Er staat nu op de schildersezel in de Arti-sociëteit als eerbetoon een tekening van de hand van deze gevierde en gewaardeerde kunstenaar.

Hans Landsaat. “De rivieren Urk en Urwell” – vrij naar W.G. Sebald.

Tekst: Harry Heyink
Amsterdam, juni 2026