Arti-lid Wim T. Schippers (1942-2026)
Arti-lid Wim T. Schippers (1942-2026)
‘Dood. Niks aan te doen.’ Met dit van hemzelf afkomstige gedicht maakte de Stichting Wim T. Schippers donderdag 18 juni het overlijden van haar naamgever bekend. De tekst is kenmerkend voor Schippers: kort en dwars. Want zo was Schippers, spelend met taal, met verwachtingen en met zijn publiek. Zo kent Arti hem ook. Schippers was weliswaar geen frequente sociëteitsbezoeker, maar hij was en is wel continu aanwezig. Op het grote fotoportret dat Henk Wijnen en Wim van Sijl ter gelegenheid van het 175 jarig bestaan van Arti gemaakt hebben en dat in het trappenhuis hangt, heeft Wim T. Schippers een prominente plaats. Hij zit er in een karakteristieke pose, dwars op een stoel, met een gebaar orerend, met een onderzoekende blik voorovergebogen en tegelijk toch ontspannen.
De kort voor zijn 84e verjaardag overleden Schippers was van alle kunstzinnige markten thuis: hij was televisiemaker, had jarenlang een eigen radioprogramma, schreef en regisseerde voor theater, kreeg multigenerationele bekendheid als stemacteur – hij verwoordde Ernie in Sesamstraat –, zong, publiceerde onder eigen en verzonnen namen gedichten, kreeg bekendheid als taalvernieuwer – zijn verwarring zaaiende kreet ‘jammer, maar helaas’ leeft voort –, presenteerde een televisiewetenschapsquiz, maar was ondanks al zijn andere activiteiten beeldend kunstenaar en daarom lid van Arti.
Schippers begon ook als zodanig. Na een paar weinig geslaagde jaren aan de latere Rietveld Academie, begon hij in de vroege jaren ’60 zijn succesvolle tocht door de kunsten met aan DaDa herinnerende ontregelingen. Hij goot onder het oog van een televisiecamera op het Pettense strand een flesje limonade leeg in zee, besmeerde de vloer van Mickery in Loenersloot met pindakaas en verkreeg daarmee zoveel bekendheid dat het Centraal Museum in Utrecht hem uitnodigde hetzelfde te doen in een van hun zalen, waarop Boijmans van Beuningen niet achter wilde blijven en jaren later, in 2010, het kunstwerk aankocht, om dat nu na de dood van Schippers weer opnieuw uit te voeren in het Depot van het Rotterdamse museum. Schippers beeldend werk kreeg niet alleen erkenning in kringen van avant-garde en conservatoren. Op het Mediapark in Hilversum ligt een metershoge drol van hem, getiteld Stationement Gênant, hinderlijk geparkeerd, en op de campus van de Universiteit Twente heeft Schippers een torenspitsje zo diep in een vijver geplaatst, dat het bouwwerk langzamerhand verzwolgen lijkt te worden door het wassende water.
Schippers was bovenal ontregelaar. Of hij nu een toneelstuk voor herdershonden op de planken bracht of een blote Phil Bloom vanachter het christelijke dagblad Trouw liet verschijnen, zijn uitgangspunt was steeds hetzelfde: wat gaat er verborgen achter het vanzelfsprekende. Als zodanig manifesteerde hij zich ook in Arti, waar hij actief deelnam aan de Salon. In 2016 sleepte hij met echtgenote Ellen Jens een groot werk de trap op, terwijl de commissie deelnemers toch gevraagd had om zich aan een beperkte maatvoering te houden. Het was inderdaad lang, was Schippers reactie, maar niet hoog. Dus in oppervlak klopte zijn werk met de voorschriften. Hij bood zijn nieuwste installatie aan voor een bedrag van €30.000,--, enigszins boven de in Arti geldende prijzen. Het bleef dan ook onverkocht.
Tekst: Camiel Hamans
Beeld: Wim Ruigrok