De kunstenaar en zijn collectie

De kunstwerken van Gerard Westerman, Kees Heynsius, Lucebert en Charles Donker zouden Petra en Ron Ruisendaal voor geen goud willen missen. Petra houdt van het onverwachte kleurrijke werk van Josje Schaller en van de werken Van Theo Ros, Julia van Verschuer, Wim Vaarzon Morel en van haar moeder en grootvader, respectievelijk Tini en Heertje van Doornik. Een klein olieverf schilderij van haar grootvader ontbreekt eigenlijk nog in de verzameling. Het laatste verworven werk is een gift van mevrouw Hendriks, voormalige secretaresse van Arti: ‘paarden’ van Wim Vaarzon Morel jr.

De tentoonstellingen in de Sociëteit zijn niet aan een bepaalde stroming gebonden. Het is niet nodig om de meest actuele politiek correcte kunst te tonen. Een nieuwe techniek of een illustratie van een kunsthistorische theorie is niet noodzakelijk. In Arti et Amicitiae is ruimte voor een open geest en vindt de vrijheid die de kunst eigen is een plek. Kunst die bij nader beschouwing waardevol is.

Petra en Ron Ruisendaal hebben een voorkeur voor grafisch werk, voor tekeningen en houden van het impressionisme. Centraal staat het werk van haar moeder Tini van Doornik. Petra komt uit een kunstenaarsgezin, ze kocht op 14 jarige leeftijd een tekening van Kees Heynsius. Ze is opgegroeid in de kunst. Op haar vierde werd ze door haar moeder op het biljart van Arti gezet. Een eigenzinnige wijze om het gebrek aan kinderopvang of de ongeëmancipeerde vooroorlogse man voor het geëerde kunstlievende publiek zichtbaar te maken.

De grootvader van Petra, Heertje van Doornik, was schilder en lid van St. Lucas. Hij heeft zich toegelegd op het schilderen van taferelen uit de natuur en bijvoorbeeld in Amsterdam het Oosterpark. Haar moeder, had meer de voorkeur voor grafische technieken. Zij was lid van St. Lucas en Arti. Destijds nog een bijzonderheid dat een vrouw als lid werd toegelaten, vertelt Petra. Het is eigenlijk verwonderlijk dat Petra niet de beeldende kunst is gaan beoefenen. Hoewel de appel is niet heel ver van de boom gevallen. Zij heeft kunstgeschiedenis gestudeerd en is gespecialiseerd in Egyptische kunst.

Tini van Doornik, geboren in 1906, hield van Amsterdam, een rauwe en weerbarstige stad. Haar tekeningen van de haven en panorama’s van de binnenstad zijn zwaar en ook al zie je geen mensen, je weet dat die er rondlopen en zwoegen. Vanuit de Watergraafsmeer verhuisde het gezin Doornik naar de Spuistraat. De ruïne na een brand in de daar gevestigde fietsbandenfabriek leidde tot indringende zwart/wit tekeningen. Later vertrokken ze naar Callantsoog.

Zij heeft gestudeerd aan de Rijksakademie en de oude foto’s tonen een keurige mevrouw. De kunstenaar in haar ontdek je wanneer je bij haar tekeningen van de stad in vogelperspectief stilstaat. Er waren geen hoogwerkers of drones om je behulpzaam te zijn. Tini beklom zonder toe te geven aan enige hoogtevrees de daken van de hoogste gebouwen van de Spuistraat om vol contrasten haar stad te kunnen tekenen. Het leven, de stad en de bewoners zijn veranderd, kunst beweegt mee en bepaalt een eigen positie. Tini van Doornik heeft de geschiedenis op een authentieke wijze vastgelegd. De plek en positie van de kunstenaar kan je hieruit afleiden. Voor ons ontvouwt zich een herkenbaar panorama van Amsterdam. Langer kijkend naar het werk van de kunstenaar - die de omgeving intensief tot zich nam - , ontdek je mogelijk ook ingrediënten en aanwijzingen om de kunst te herkennen.

Harald Schole

MIJN COLLECTIE: ARTI-leden tonen hun verzameling kunst. Samenstelling: Harald Schole. De tentoonstellingen in de Sociëteit zijn niet aan een bepaalde stroming of periode gebonden. Er is ruimte voor een open geest en de vrijheid die de kunst eigen is, vindt hier een plek.